Piëmonte ligt in het noordwesten van Italië, met de Alpen in een boog eromheen en de Apennijnen in de rug. De naam zegt het zelf: aan de voet van de bergen. Het is een van de meest geroemde wijnstreken van het land, en tegelijk een van de lastigste om te doorgronden, want de appellaties liggen er kriskras over elkaar heen.

Het hart van de streek zijn de Langhe, de heuvels ten zuiden van Alba. Daar staat de Nebbiolo, de druif achter Barolo en Barbaresco. Het is een veeleisend ras: het rijpt laat en geeft wijnen die verrassend bleek van kleur zijn, maar tegelijk stevig van tannine en hoog in zuren. Jong zijn ze vaak stug; pas na enkele jaren komen de aroma’s van rozen, teer en gedroogde kersen los. Een Barolo mag dan ook pas na 38 maanden rijping verkocht worden, waarvan minstens achttien op hout.

Ten oosten daarvan ligt het Monferrato, rond Asti, en dat is Barbera-gebied. Barbera geeft donkere, sappige wijnen met weinig tannine en veel frisheid. Lang gold ze als de dagelijkse wijn van de streek, tot een aantal producenten rond Nizza Monferrato lieten zien dat de druif ook diepgang aankan. Aan de overkant van de Tanaro ligt de Roero, bekend van de Arneis: een witte druif die ooit bijna verdwenen was en nu weer volop wordt aangeplant. En helemaal in het noorden, richting Ivrea, ligt het Canavese, waar de Erbaluce op traditionele pergola’s groeit.

Naast Nebbiolo en Barbera speelt de Dolcetto een hoofdrol. De naam betekent “het zoetje”, wat misleidend is, want de wijn is droog. Ze verwijst naar de druif zelf, die vroeg rijpt en zoet smaakt bij de pluk. In Diano d’Alba en Dogliani geeft Dolcetto haar beste resultaten.

In 2014 werden de wijnlandschappen van de Langhe, de Roero en het Monferrato opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Ook hier geldt: een grote naam op het etiket is geen garantie. Barolo verkoopt zichzelf, en dat merk je aan de kwaliteitsverschillen. Door onze methode van het blindproeven proberen wij ook in Piëmonte het kaf van het koren te scheiden.